BEDORVEN GELUID

Ik zoek naar de horizon van mijn leven
Naar de schaduw die soms te donker wordt
En me opsluit in nauwe kelders
Zonder luiken die weigeren om naar licht te ruiken,
alles versneden voor me ligt te krioelen
zonder poging tot geluid.

Als alles zijn gezicht laat zien
zonder smetten met de sporen
heel kien haar staart wel degelijk
laten kruipen en gedachteloos pletten
en dan zeggen dat ze naar parfum ruikt.

Kom schudt nu de gebarsten protesterende
modder van mijn lijdende schaduw
en geef me onbarmhartig
een stralende nieuwe huid.

Van binnen ben ik immers
als herboren opnieuw een vreemde ,
ach wat maakt het uit,
Een die sprankelend is
en vooruit kruipt,
haar parels weggeeft
als zijnde een verloren buit,

In plaats van tranen zonder echo
of andere hindernis schaduw
van goud geluid
die zich over mij ontfermen
alsof men van mij houdt……

LIEFDE KRONKELT

LIEFDE
kronkelt
















De liefde sluipt,
ruikt sporen van je huid,
Likt, slubbert, verlangt,
kwijlt, siddert,stampt,
trappelt, zeilt, zoent,
aait, krioelt, hijgt,
kronkelt, maait, graait,
roert, roept,
komt, zoekt,
zout en zoet,
vliegt, springt,
zingt, lacht,
buldert, kabbelt,
zuigt, graast,
smacht, pronkt,
lonkt, lekt,
lokt,vonkt,
dwaalt, verloren,
verlangend, loeit,
brult, schreeuwt,
koestert, sabbelt,
spettert, knettert,
Stoeit, trilt,
rilt, spint, beeft,
roert, vloert,
na kreun- kreten,
Knabbelt,

Ik wil je eten met mijn beten zoenen,
Ik voel je huid,
Je adem,
Je lieve snuit,
Kom, wieg me in de liefde,
Wieg me eeuwig vooruit.

DE ZEE VAN RODE WARME ROZEN

De zee van rode warme rozen
nodigt me uit in haar te zwemmen
en te drinken van haar
welriekende honing watervallen
nectar die me kussend blijven
toe fluisteren dat de liefde
me opeet en ik voor altijd
tegen haar aan mag leunen
zonder dat de boze pistolen
me ooit nog lastig zullen vallen.
Als ze wel pogingen wagen
blaast de hete liefde haar weg
tot ze smeltend te pletter valt
en zich zelf voorgoed weg tikt.
‘Kom’, zegt mijn liefde,
‘ruik maar goed aan me
en fluister stoeten zoenen
in mijn verlangende
weer horende oortjes
die gulzig de lasso’s
van je warme klanken verwelkomen
als een pasgeborene
die vastgehouden
en gewiegd wenst
in alle stralenden warme
bloesem rivieren monden
van de rode kust die kalvend
stukjes baart
en
zich tot mij neemt
als ik zou zijn de zijne’.

BARSTJE IN MIJN LIEF

Als een gebarsten kruik ligt de liefde aan de brakke kant van een ball–room sloot met een rugzak aan herinneringen die vurig hoog stegen tot aan privé kroonluchters van prinsessen jurken en tal van kronen op zet spelen die telkens op mijn rode zachte zwoele lippen werden gezoend om zich vast te zuigen tot ze aan elkaar behoorden.

Hoe blij voldaan lyrisch was de liefde die mij scheen toe te behoren , in deze koningstijden van warme lieve lustige respectvolle levendige sprankelingen die me mijn hart naar schone paradijselijke oorden met warme honing watervallen voerden en een nieuw lichtvoetig leven schonken.

Telkens poetsten de vers gebaarde geparfumeerde liefde mijn kronen en satijnen jurken glimmend verdovend ruikend geurend glad en schoon.
Bestoof haar met duizenden door elkaar dwarrelende lichtgevende vlinders die mijn huid aaiden, verdedigden en vertroetelden alsof ik een lieve baby in een rozen bed was.

Doch de tijd bleef en hing en wrong, tijd rekkend verder trekkend tot de liefde zijn eerste scheurtjes kreeg en zich stukjes schreiend verlangend uit mijn buik schoof en mijn lippen liet de drogen in gebarsten verlangens die nu ontsnappen uit de scheurtjes van de volle kruik.

De lachende lustige koningsmaaltijden staken voetjes uit waardoor ik struikelde en bloed uit mijn knieën liet druipen die niet meer schoon opgelikt konden existeren.

Ook de naar buiten geworpen gevoelens kabbelden af en trokken zich schielijk berekenden bang terug in een vreemd aangepaste wereld zonder muzen of pijn passies van authentiek snakkend verlangen om bij elkaar te zijn.

De neer dwarrelde stof die uit mijn ogen moest worden gewreven , de betovering zijn schijn verbrak als koude zeepbellen uit elkander spatten voor de liefde haar schoot had bereikt om zich voor eeuwig warm zonder heimwee scheuten in elkander te nestelen.

In plaats van de versmeltende in-een-gestrengelde troostende hitte van liefde kwam de berekening met zijn smerige snoetje om het hoekje koekeloeren die een zwak oud bakken sentiment bij de kladden pakte en zonder erg geraffineerd de fragile stof van de prinsessenjurk aan flarden schoot.

Als een gebarsten kruik ligt de liefde aan de kant van de ball-room sloot met herinneringen die reiken tot aan de oneindige horizonnen van harten die niet te regeren zijn en gaan en staan waar zij willen of believen te zijn.
Zij sturen zich zelf.
Hoe je ook trekt of duwt.
Ze stuurt zichzelf nauwlettend happend als een kompas de afgepakte tijd in.

ALLES VALT STIL AAN JE ZUIGEND

ROERLOOS STIL
VALLEN TUSSEN
DE BLADEREN
VAN PLEZIER
DIE ME TOE KNISPEREN
DAT IK GAUW
IN DE GEUR VAN JE HAAR
GA WOELEN
EN
DAUW
WIL TRAPPEN
OP DE DAMPEN
VAN JE ZOETE
GLIMMENDE
SMULLENDE
HEET
ZINDERENDE
TONG

of

ROERLOOS
VALLEN
TUSSEN
KNISPERENDE
BLADEREN
DIE
ZWOEL
DE
DAMPEN
VAN
JE
GOUDEN
LIPPEN
MET
WELLUSTIG
SMEKENDE
DAUW
BEDEKKEN

of

IK PLUK DAAR PARELS AF
EN SUS JE TRANEN
VOORGOED
DICHT TEGEN ME AAN
FLUISTERDEN ONZE
HUNKERENDE HUIDEN
DAMPEND IN PLEZIER

of

ALLES VIEL STIL
ZO DICHT PLAKKEND
AAN JE ZUIGEND
ALS MIJN GETUITTE MOND
ZICH VAST KLAMPT AAN
DE GOLVEN VAN JE LIEFDE
DIE GULZIG UIT JE
OGEN DURVEN ONTSNAPPEN

of

JIJ KNISPEREND
ZOUT SLAKEND
HEERLIJK
LIEF
MANNEN
MENSEN
DIER!