ODE AAN DE TAAL EN HET BEELD:
‘Waar kan ik heen als de stinkende dik koppige breed bek-kige blinde fanaten mijn handen aan flarden schieten , zodat mijn pennen en penselen verloren gehavend in een dor muf geslagen doodlopend armoedig steegje achterblijft?
Waar moeten al mijn dierbare duizenden woorden en beelden gaan wonen als er geen plek meer is?
Ze blijven immers onwillekeurig zingend aan de wand van mijn schedel kloppen en roepen fluisterend om ordening in de chaos van weleer.
Ook de rood getinte of donkere zwarte woorden en beelden kloppen aan de poort waarvan de sleutel is opgegeten door de tijd, die zichzelf krakend dicht kan laten vallen via zijn goed geoliede scharnieren.
Ik hoef alleen nog luchtig te leunen zodat de dikke deur zich gapend zonder worstelen piepend opent,
me als een glimmende chocolade prinses binnenlaat, me vervolgens glazen muiltjes aan biedt en natuurlijk voor mijn komst boze stiefmoeders in kelders heeft geduwd en weldra mijn rode lustige mond verse sappige druiven voedt.
Hele volle trossen hangen verlangend naar beten, boven mijn schone sprankelende hoofd met zoete sappen die als warme stroperige honing over mijn kin glijden en tussen mijn vragende naar orchideeën ruikende borsten hun weg naar beneden eten.
Ondertussen wreken de ginnegappende boze achtergebleven gekwetste woorden zich een snijdende weg langs toppen van bergen en diepe dalen met joekels van ravijnen waar je u tegen zegt, daar ik niet bang ben haar te ontwroeten in beeld of taal.
Die zijn ingekapselde vrijheden in roffelend ritmes via eigen gekozen composities zichzelf durven te laten zien.
Waar de hitte van de zon op haar hurken kan zitten en sabbelend aan mijn opgewonden delen de pauze mag vullen wat leven heet.
We zuigen onze longen vol in opgeblazen borstkassen die trouw blijven op en neer gaan tot de dood ons achter volgend in haalt.
Zoals Jan Wolkers net overkwam.
Dan stopt de beweging.
Stopt mijn gemoed
Stopt mijn verlangen
Stopt alles zoet.
Voorbij de stilte.
Voorbij alles……..
Huilend, wenend, knagend staan de beelden trappelend aan de poort om over te springen naar een ander hoofd, die ook de ruimte van het braakliggende terrein van het vrije schone altijd onschuldige genaakbare woord of beeld bezit.
De taal van het schrijven….
De taal van het uit beelden…..
De taal van de klanken, is immers onvergelijkbaar met de taal van het spreken.
Alleen dezelfde letters mag je stelen.
De taal van het uit beelden woont in een andere dimensie en wringt zich licht schikkend en constant zingend (Lucebert) naar buiten bij het aanraken van het papier of doek dat geduldig wacht tot ze op den duur een aangesloten wereld vormt.
De wereld van het zijn.
De wereld waar de leugen geen plek vindt en de kern gekoesterd weelderig en eeuwig rond tiert.
Toen
Nu
Straks…….
MIJN
SPEECHE
21 OKT.2007
DIDAM
Posts tonen met het label TAAL. Alle posts tonen
Posts tonen met het label TAAL. Alle posts tonen
maandag 22 oktober 2007
woensdag 26 september 2007
ODE AAN DE TAAL EN ANDERE FLARDEN
Waar kan ik heen als de stinkende dik koppige breed bekkige blinde fanaten mijn handelende handen aan flarden schieten zodat mijn pen verloren gehavend in dor muf geslagen doodbloedende armoede achterblijft?
Waar moeten al mijn dierbare duizenden woorden nu gaan wonen ?
Het is in deze staat onmogelijk ze vrij te laten zodat de grip verslapt en ze uit mijn hoofd fladderen zonder gedeelde klanken.
Ze blijven onwillekeurig zingend aan de wand van mijn schedel kloppen en roepen om ordening in de chaos van weleer.
Het stapelt zich toch onomkeerbaar op als kirrende en trappelende stampende woordvallen- letter deeltjes-zinnen die zich vervolgens als om elkaar draaiende krioelende hoopjes fluisterend verzamelen.
Het is zelfs zo erg dat de ondersten verpletterd worden als ze zichzelf niet wringend en kronkelend ontsnappen laten.
Ook de rood getinte of zeer donkere tot zwarte woorden kloppen aan de poort waarvan de sleutel is opgegeten door de tijd zodat hij zichzelf krakend dicht kan laten vallen via zijn goed geoliede scharnieren.
Ik hoef alleen nog maar luchtig te leunen zodat de dikke deur zich gapend zonder worstelen piepend opent en me als een glimmende chocolade prinses binnenlaat, me vervolgens glazen muiltjes aan bied ,
voor mijn komst boze stiefmoeders in kelders heeft geduwd en weldra mijn rode lustige mond verse sappige druiven voedt.
Hele volle trossen hangen verlangend naar beten, boven mijn schone sprankelende hoofd met zoete sappen die als warme stroperige honing over mijn kin glijden en tussen mijn vragende naar orchideeen ruikende borsten hun weg naar beneden eten.
Ondertussen wreken de ginnegappende boze achtergebleven gekwetste woorden zich een snijdende weg langs toppen van bergen en diepe dalen met joekels van ravijnen waar je u tegen zegt daar ik niet bang ben voor taal en zijn ingekapselde vrijheden waar hete tropische stormen, kabbelende fluisterende beekjes of smeltende poolkappen in ritme hun eigen gekozen in elkaar geflansde composities zichzelf durven laten zien.
Waar de hitte van de zon op haar hurken kan zitten en sabbelend aan mijn opgewonden borsten de pauze mag vullen die leven heet.
We zuigen onze longen vol in opgeblazen borstkassen die trouw blijven op en neer gaan tot de dood me achtervolgend in haalt.
Dan stopt de beweging.
Stopt mijn gemoed
Stopt mijn verlangen
stopt alles zoet.
Huilend, wenend, knagend staan ze trappelend aan de poort om over te springen naar een nader hoofd die ook het ruim braakliggende terrein voor het vrije schonen altijd onschuldige genaakbare woord.
De taal van het schrijven is immers onvergelijkbaar met de taal van het spreken.
Alleen dezelfde letters mag je stelen.
De taal van het schrijven woont in een andere demensie en wringt zich licht schikkend en constant zingend (Lucebert) naar buiten bij het aanraken van het papier dat geduldig wacht tot ze op den duur een aangesloten wereld vormt.
Waar moeten al mijn dierbare duizenden woorden nu gaan wonen ?
Het is in deze staat onmogelijk ze vrij te laten zodat de grip verslapt en ze uit mijn hoofd fladderen zonder gedeelde klanken.
Ze blijven onwillekeurig zingend aan de wand van mijn schedel kloppen en roepen om ordening in de chaos van weleer.
Het stapelt zich toch onomkeerbaar op als kirrende en trappelende stampende woordvallen- letter deeltjes-zinnen die zich vervolgens als om elkaar draaiende krioelende hoopjes fluisterend verzamelen.
Het is zelfs zo erg dat de ondersten verpletterd worden als ze zichzelf niet wringend en kronkelend ontsnappen laten.
Ook de rood getinte of zeer donkere tot zwarte woorden kloppen aan de poort waarvan de sleutel is opgegeten door de tijd zodat hij zichzelf krakend dicht kan laten vallen via zijn goed geoliede scharnieren.
Ik hoef alleen nog maar luchtig te leunen zodat de dikke deur zich gapend zonder worstelen piepend opent en me als een glimmende chocolade prinses binnenlaat, me vervolgens glazen muiltjes aan bied ,
voor mijn komst boze stiefmoeders in kelders heeft geduwd en weldra mijn rode lustige mond verse sappige druiven voedt.
Hele volle trossen hangen verlangend naar beten, boven mijn schone sprankelende hoofd met zoete sappen die als warme stroperige honing over mijn kin glijden en tussen mijn vragende naar orchideeen ruikende borsten hun weg naar beneden eten.
Ondertussen wreken de ginnegappende boze achtergebleven gekwetste woorden zich een snijdende weg langs toppen van bergen en diepe dalen met joekels van ravijnen waar je u tegen zegt daar ik niet bang ben voor taal en zijn ingekapselde vrijheden waar hete tropische stormen, kabbelende fluisterende beekjes of smeltende poolkappen in ritme hun eigen gekozen in elkaar geflansde composities zichzelf durven laten zien.
Waar de hitte van de zon op haar hurken kan zitten en sabbelend aan mijn opgewonden borsten de pauze mag vullen die leven heet.
We zuigen onze longen vol in opgeblazen borstkassen die trouw blijven op en neer gaan tot de dood me achtervolgend in haalt.
Dan stopt de beweging.
Stopt mijn gemoed
Stopt mijn verlangen
stopt alles zoet.
Huilend, wenend, knagend staan ze trappelend aan de poort om over te springen naar een nader hoofd die ook het ruim braakliggende terrein voor het vrije schonen altijd onschuldige genaakbare woord.
De taal van het schrijven is immers onvergelijkbaar met de taal van het spreken.
Alleen dezelfde letters mag je stelen.
De taal van het schrijven woont in een andere demensie en wringt zich licht schikkend en constant zingend (Lucebert) naar buiten bij het aanraken van het papier dat geduldig wacht tot ze op den duur een aangesloten wereld vormt.
dinsdag 18 september 2007
IK HEB ME VANDAAG LOSGEHAKT
Ik heb me vandaag losgehakt van het schoolplein.
De dikke kabels die om mijn middel, mijn benen en ziel zaten verbonden heb ik huilend doorgehakt.
Eerst lukte dat niet.
Er kwam , bij pogingen van verwijdering, een enorm gekerm los uit het diepste van mijn zijn.
Ik spartelde nog wat eng aangepast in verscheidene bleek vermomde gestaltes tot ook zij zich tegen mij keerden en ik mezelf kon bevrijden van een schoolplein waar het normaal is om karakters te vermoorden en de onzichtbare lafheid van de ander zich welig tierend voortbeweegt.
Ja, toe , op schoolpleinen wordt gespeeld, zegt men.
Doch alle sporen die mensen achter laten behoort tot hen, roept mijn waarheid wanhopig.
Vandaag heb ik me losgerukt van een plek waar ik mijn hart aan heb verpand, waar al mijn vrijwilig weggegeven, door drang gedreven zielsverroerselen heb gedropt , nu gevangen wachtend op een niet bestaande verlossing.
Op die plek , die plek die eens van mij was, waarvan ik hield, staat men niet eens te wuiven, te snikken zonder enig afscheid, geen woorden, enkelt leegte die veel zegt over de aard van het zichzelf kleingemaakte dier dat zich mens noemt , al pochend voortbeweegt in de eigen nauw geconcentreerde ego strelingen.
De massa s blijven kussen , plakkend aan elkaars affectiegebrekkige klittende roestige stilstaande kuren , onderwijl de ander onder de tafel wegschuivend duwend , na porrend in het donkere stinkende karakterloze waarheids uur wit weggetrokken weggemoffeld achter blijft.
Met een verse blinkende scherpe bijl heb ik mezelf bevrijd van een plek die mij tergend krenkend zonder beweging gevangen hield.
Een plek waar ik niet meer kon zijn wie ik was en me onterecht met mijn eigen beeldende woord uitspattingen als een valse boemerang vermoorden door hen die slangen op hun tongen hebben wonen.
Een plek met jaloerse schoonheid en profilaties van elkanders schadeloostellings muren die me wederom in mijn lot weten te isoleren.
Ik heb me vandaag losgerukt van een schijnheilige schijnwereld waar mijn authenticiteit alleen door de slimmere is gezien, zij die zich bevrijdde en vanuit een andere wereld de realiteit durven bezien.
Niks geen grauwe massa gepeupel glurende zuren die zich nog in mij kunnen verbijten.
Ik ben vrij en kruip nu door mijn eigen modder in eigen solitude losgeslagen levensvuur.
De dikke kabels die om mijn middel, mijn benen en ziel zaten verbonden heb ik huilend doorgehakt.
Eerst lukte dat niet.
Er kwam , bij pogingen van verwijdering, een enorm gekerm los uit het diepste van mijn zijn.
Ik spartelde nog wat eng aangepast in verscheidene bleek vermomde gestaltes tot ook zij zich tegen mij keerden en ik mezelf kon bevrijden van een schoolplein waar het normaal is om karakters te vermoorden en de onzichtbare lafheid van de ander zich welig tierend voortbeweegt.
Ja, toe , op schoolpleinen wordt gespeeld, zegt men.
Doch alle sporen die mensen achter laten behoort tot hen, roept mijn waarheid wanhopig.
Vandaag heb ik me losgerukt van een plek waar ik mijn hart aan heb verpand, waar al mijn vrijwilig weggegeven, door drang gedreven zielsverroerselen heb gedropt , nu gevangen wachtend op een niet bestaande verlossing.
Op die plek , die plek die eens van mij was, waarvan ik hield, staat men niet eens te wuiven, te snikken zonder enig afscheid, geen woorden, enkelt leegte die veel zegt over de aard van het zichzelf kleingemaakte dier dat zich mens noemt , al pochend voortbeweegt in de eigen nauw geconcentreerde ego strelingen.
De massa s blijven kussen , plakkend aan elkaars affectiegebrekkige klittende roestige stilstaande kuren , onderwijl de ander onder de tafel wegschuivend duwend , na porrend in het donkere stinkende karakterloze waarheids uur wit weggetrokken weggemoffeld achter blijft.
Met een verse blinkende scherpe bijl heb ik mezelf bevrijd van een plek die mij tergend krenkend zonder beweging gevangen hield.
Een plek waar ik niet meer kon zijn wie ik was en me onterecht met mijn eigen beeldende woord uitspattingen als een valse boemerang vermoorden door hen die slangen op hun tongen hebben wonen.
Een plek met jaloerse schoonheid en profilaties van elkanders schadeloostellings muren die me wederom in mijn lot weten te isoleren.
Ik heb me vandaag losgerukt van een schijnheilige schijnwereld waar mijn authenticiteit alleen door de slimmere is gezien, zij die zich bevrijdde en vanuit een andere wereld de realiteit durven bezien.
Niks geen grauwe massa gepeupel glurende zuren die zich nog in mij kunnen verbijten.
Ik ben vrij en kruip nu door mijn eigen modder in eigen solitude losgeslagen levensvuur.
vrijdag 14 september 2007
DE VOLKSKRANTBLOG TIJD HAPT ME OP
Nog steeds vreten ze aan me
de tijd
de afstand
de vewijdering.....
Ze knabbelden telkens stukjes uit mijn ziel, zij die weg hadden moeten blijven met snijdende enge woorden, stekende chronische roddelspelen die gedrenkt in valse interpretaties als wezels verder kruipen.....de lafmensen van de virtuele wereld.....de schijnheilige BIG BROTHER fanaten van het volkskrantweblog waar men mijn BLOG www.volkskrantblog.nl/blog/598 doodde en ik al mijn beeldende uitspattingen, mijn schone proza woorden en mijn liefde heb moeten verlaten om als onterechte verbanneling in het virtuele netwerk te verdwalen.
Goed, ik strijk hier neer.
Ik strijk hier neer.
Doch zo alleen.
Zo alleen.
Wie ziet mij?
Wie vangt de taal uit mijn ziel op?
Wie vangt mijn beelden?
Het virtuele
ze is niets voor mij......
Al die lafbekjes en frusto s met hun dunne droge mondjes die gif in mijn oren duwden of klakkeloos brandende vloeistof in mijn mond hebben gekieperd om dan vervolgens zonder enige vormen van gewetens bezwaren weg glippen en verder te leven met de meest schijnheiligste grijns op hun grauwe ongewassen bekjes waar tandeloosheid van hun ziel welig doorgroeit als niet uit te roeien onkruid .
Men had geen eigen inzicht in de eigen rol en projecteerde zo grof haar of zijn frustraties op mij, daar lusten zelfs de koeien geen brood van.....het is niets...het is stinkende lucht van lege woorden die soms de ander kunnen vernietigen.
De virtuele mens.
Sommigen fungeren als halve criminelen in fatsoenlijke burgermansjasje met tuitmondjes die zich zelf naar binnen zuigen zonder ooit de ander te hebben aangeraakt.
Laat staan lief gehad te kunnen hebben.
De virtuele mens.
Ik heb de schoften ontmoet.
Niet alleen in mijn leven
ook hier.........
niet hier....maar daar....ach, u begrijpt me wel........
de tijd
de afstand
de vewijdering.....
Ze knabbelden telkens stukjes uit mijn ziel, zij die weg hadden moeten blijven met snijdende enge woorden, stekende chronische roddelspelen die gedrenkt in valse interpretaties als wezels verder kruipen.....de lafmensen van de virtuele wereld.....de schijnheilige BIG BROTHER fanaten van het volkskrantweblog waar men mijn BLOG www.volkskrantblog.nl/blog/598 doodde en ik al mijn beeldende uitspattingen, mijn schone proza woorden en mijn liefde heb moeten verlaten om als onterechte verbanneling in het virtuele netwerk te verdwalen.
Goed, ik strijk hier neer.
Ik strijk hier neer.
Doch zo alleen.
Zo alleen.
Wie ziet mij?
Wie vangt de taal uit mijn ziel op?
Wie vangt mijn beelden?
Het virtuele
ze is niets voor mij......
Al die lafbekjes en frusto s met hun dunne droge mondjes die gif in mijn oren duwden of klakkeloos brandende vloeistof in mijn mond hebben gekieperd om dan vervolgens zonder enige vormen van gewetens bezwaren weg glippen en verder te leven met de meest schijnheiligste grijns op hun grauwe ongewassen bekjes waar tandeloosheid van hun ziel welig doorgroeit als niet uit te roeien onkruid .
Men had geen eigen inzicht in de eigen rol en projecteerde zo grof haar of zijn frustraties op mij, daar lusten zelfs de koeien geen brood van.....het is niets...het is stinkende lucht van lege woorden die soms de ander kunnen vernietigen.
De virtuele mens.
Sommigen fungeren als halve criminelen in fatsoenlijke burgermansjasje met tuitmondjes die zich zelf naar binnen zuigen zonder ooit de ander te hebben aangeraakt.
Laat staan lief gehad te kunnen hebben.
De virtuele mens.
Ik heb de schoften ontmoet.
Niet alleen in mijn leven
ook hier.........
niet hier....maar daar....ach, u begrijpt me wel........
donderdag 13 september 2007
VLINDERHART
Ach kijk mijn vlinderhart
fladdert naar me toe
ik steek mijn hand UIT
EN kus haar fluweel
tussen HET avondrood
VAN ons golvende gevoel
telkens pakt ze me weer
EN slingert me naar een
duizend jaren gebied
wat doordrenkt
VAN smachtende honger
zijn voeten kust
fladdert naar me toe
ik steek mijn hand UIT
EN kus haar fluweel
tussen HET avondrood
VAN ons golvende gevoel
telkens pakt ze me weer
EN slingert me naar een
duizend jaren gebied
wat doordrenkt
VAN smachtende honger
zijn voeten kust
ach vlinder VAN mijn hart
ik fladder
warm
naar JE toe.....
OUDE HUIDEN
EN WAT TE DOEN BIJ
DE OUDE HUIDEN
DIE ALS ZE VERBLEKEN
HUN BUIGZAME STRUCTUUR
VERLIEZEN
in DE DIEF
VAN DE TIJD
DIE ONS ALLEN NEPT
EN HALSSTARRIG
VOORHOUD
dat WE एयूविग ZULLEN BESTAAN?
DE OUDE HUIDEN
DIE ALS ZE VERBLEKEN
HUN BUIGZAME STRUCTUUR
VERLIEZEN
in DE DIEF
VAN DE TIJD
DIE ONS ALLEN NEPT
EN HALSSTARRIG
VOORHOUD
dat WE एयूविग ZULLEN BESTAAN?
Abonneren op:
Posts (Atom)
